Sana Animal

Februari 2009: op internet zie ik een oudere wat gevulde podenca  met een blik in haar ogen die zegt “help mij”. Met dank aan Erica en Jeannette komt Freya via stichting X bij ons wonen, ik verwacht een gezonde, gesteriliseerde, kattenvriendelijke podenca (conform info van de stichting), we hadden net onze portie aan zieke en moeilijke honden gehad en wilden dit keer een "gewone" oudere hond nog een goed huis geven. Wat echter arriveert is een broodmagere, kattenkillende podenca met suikerziekte en enorme jachtdrift die (blijkt na 2 jaar) niet gesteriliseerd is.Ze heeft een open wond op haar poot en een bloedoor.

 

Moeilijke tijden breken aan, Freya kan in huis uitsluitend of in de bench of aan een riem met een muilkorf om. Buiten blaft ze alles bij elkaar als ze de katten in hun buitenkennel ontdekt. 

Ze heeft maar twee doelen in  haar leven: 1) ontsnappen en 2) zo snel mogelijk de vier katten killen. Van de stichting hoeven we geen steun te verwachten en vaak aarzelen we of we haar wel kunnen houden. Maar we geven niet op.

 

24 uur per dag ben ik met haar bezig, haar in de gaten houden, trainen en oefenen.

Ze laat geen enkele toenadering toe en wil niets weten van knuffelen of aaien.

 

De behandelingen met insuline slaan niet aan, haar suikerwaardes blijven veel te hoog, we proberen andere insuline met hetzelfde resultaat.

 

Maar dan in mei krijgt ze het voor elkaar, ze is ineens verdwenen. Drie dagen zoeken we en hangen we overal posters op, we slapen niet en huilen wat af. We schakelen een dierenparagnost in en die vertelt ons dingen waar we nog harder van moeten huilen. “Ze wil sterven en ze weet niet hoe ze zich als huishond moet gedragen”.

In mijn hoofd vertel ik haar dat als ze wil sterven dat ze dat niet alleen moet doen maar dat ik haar dan wil vasthouden. Maar ook dat ik haar alle tijd en geduld geef om te leren om ‘hond’ te zijn zoveel als ze nodig heeft.

 

Een wonder gebeurt, maandagavond krijgen we een telefoontje.. of we een hond kwijt zijn.  Ik geloof niet dat ik ooit harder gehuild heb als toen ik haar weer in mijn armen sloot.

 

Op wat kleine wondjes na leek ze niets aan haar avontuur te hebben overgehouden, alleen werd ze binnen een week blind. Een nieuwe ronde met onderzoeken, een homeopathische arts in Auxerre, een specialist in Dijon. Ander voer, vers voer, alles probeerden we maar Freya haar bloedwaarden bleven te hoog en ze bleef afvallen.

 

Inmiddels had ze ook bij onze dierenarts een speciaal plekje in zijn hart veroverd, maar hij zei op een dag “ik weet het nu ook niet meer wat we kunnen doen”. Toen hebben we besloten gewoon terug te gaan op de Caninsulin en te stoppen met alle onderzoeken, ze was door haar blindheid erg onzeker geworden en begon zich meer en meer aan mij te hechten.

 

Frey leek redelijk stabiel maar bleef veel te mager, tot drie keer dachten we haar kwijt te raken toen ze zeer zware diarree aanvallen kreeg en de dierenarts zei ‘houd er maar rekening mee dat het nu over is’. Maar Frey was niet van plan om al te gaan, een vechter in hart en nieren en na een injectie krabbelde ze elke keer weer overeind. Elke keer als ik in mijn hoofd al afscheid aan het nemen was en ’s nachts om haar huilde wist ze ons allemaal toch weer te verbazen.

 

April 2011 Frey is niet lekker, ze verliest bloederige afscheiding en we gaan weer met lood in de schoenen naar de dierenarts. Ze blijkt een baarmoeder ontsteking te hebben (en dus niet gesterliseerd te zijn), ondanks haar zwakke gezondheid is de keuze snel gemaakt, ze wordt geopereerd en ik mag er bij blijven.  Hadden we dit maar geweten toen ze kwam.... (sterilisatie is het eerste wat men doet bij suikerziekte).

 

We hopen dat ze nu ook wat meer op gewicht kan komen maar realiseren ons ook dat ze zwak is en dat het ook anders kan aflopen.

 

Maar Frey is en blijft een vechter, ze herstelt heel erg langzaam en regelmatig slaat de schrik ons om het hart maar dan loopt ze ineens weer buiten te scharrelen.

 

Juli 2011: Freya heeft een kale plek op haar staart en het is rood, vreemd. Een dag later kom ik thuis na het boodschappen doen en het bed ligt onder de plukken haar en haar hele staart is kapot en bloedt. Op naar de dierenarts die de staart scheert (erg pijnlijk) en constateert dat ze een ontsteking in haar staart heeft. De staart moet verbonden worden en ingesmeerd. Blijft ons meisje dan niets bespaard?

 

Ze blijft ook diarree houden, soms zo dun als water, ondanks alle medicijnen, dieet voer, rijst, worteltjes en wat je ook kan bedenken. Op een dag ben ik gestopt met de medicatie, het hielp toch niet en ik ben op internet op zoek gegaan naar ander voer.

 

Sinds twee maanden eet Freya Almo Nature brokken en blikken en weer is er een klein wondertje, ze is voor het eerst in een jaar van haar diarree af. Lichamelijk is ze behoorlijk stabiel, ze is wat aangekomen maar ze is geestelijk achteruit aan het gaan, ze heeft problemen met haar evenwicht en haar gehoor. Als je haar roept weet ze niet waar het vandaan komt en gaat ze rondjes lopen. Maar ze is nog vol leven en al slaapt ze veel, ze is gek op eten en knuffelen.

 

Frey heeft haar eigen blindegeleidemens: ik.

Als ze iets wil geeft ze een blafje en dan breng ik haar naar de waterbak, of wijs haar naar de buitendeur. De keuken weet ze nog wel te vinden en de weg naar binnen meestal ook. Maar het gebeurt ook regelmatig dat ik midden in de nacht (als ze eruit moet) haar op het terrein moet gaan halen (in mijn pyama in het natte gras) omdat ze dan letterlijk en figuurlijk de weg kwijt is.

 

Freya is de Noorse godin van de liefde en dat heeft ze ook waargemaakt, langzaam is ze zich over gaan geven en ze is veranderd in een grote knuffeldoos die haar speciale blafje ook gebruikt om mij om de tuin te leiden als ze gewoon even gekroeld wil worden. ’s Avonds is ze niet rustig voordat ze naast mij op de bank ligt en ’s nachts slaapt ze bij mij op bed.

 

Ze heeft nooit gespeeld of is met een van de andere honden een band aangegaan. De katten zijn inmiddels veilig (sinds ongeveer een half jaar besteedt ze er geen aandacht meer aan).

 

We zijn enorm dankbaar dat ze nog steeds bij ons is want ze is inmiddels heel erg speciaal geworden, natuurlijk is elke hond bijzonder en houden we van allemaal even veel maar Frey heeft toch net dat ene kleine speciale plekje. Onze zorgenkindje.

 

Freya haar voeding is erg duur, een blikje kost 2,85 euro en ze eet 1 blikje per dag. De brokken kosten 60 euro voor 12 kg. Hier doet ze gelukkig wel iets langer mee. Freya krijgt insuline twee maal per dag, een doosje naalden waar ze 50 dagen mee doet kost 30 euro. De insuline waar ze ongeveer een maand mee doet kost 30 euro.

 

We hopen dat er mensen zijn die Freya haar peter of meter willen worden en haar zo willen helpen.

 

Natuurlijk zijn er meer foto’s van Freya te vinden op haar eigen pagina op de Dj-Imba site www.dj-imba.com.

 

 

Hartelijk dank en lieve groet

van Betty en Freya